Caradiem - Stoppen met roken dagboek

Joepiedepoepie en tegelijk niets bijzonders en ook eigenlijk wel superkeigaaf van me: 600eneenbeetje dagen rookvrij:)

Laatst een feestje en daar gebeurde zoiets raars. Bij vrienden waren de peuken snachts in ene op. Word ik sochtends wakker, bedenk ik me meteen (nou ja, vrij snel na de koffie) dat er peuken moeten worden gehaald. Niet voor mezelf, nee, voor diegenen zonder peuken.  Die taanden er zelf overigens helemaal niet naar. What the bleep?! Hoe kom ik daar nou op? Ik denk dat ik de nacht daarvoor net iets te lang in de rook heb gezeten ofzo. En verder wil ik het ook helemaal niet weten, waar die rare kronkel vandaan kwam. Heb even lekker om mezelf gelachen en de gedachte uitgezwaaid.  Oja, en wel aan die vrienden gevraagd of ze geen peuken wilden hebben. Ik snapte het niet, dat ze nog rustig konden zitten zo zonder, want toen ik nog rookte.. Maar ze zeiden dat ze veel te veel hadden gerookt. En toen herinnerde ik me inene de doorgerookte ochtenden na het stappen weer. Hoe walgelijk. En maar doorroken, ook al smaakte het niet zoals ik wilde. Wat een ellende was dat. En een viezigheid. En ongezond! Toen ik was uitgegrinnikt, haalde ik diep adem. Dieper dan ik ooit als roker heb gekund. En elke week lijk ik mijn longen voller en voller te kunnen zuigen met die heerlijke lucht vol zuurstof:) Zuurstof en een behoorlijke dosis trots. Zo verliep mijn dag 600. 600 dagen als niet-roker.

Inmiddels 600pluseenbeetje. En dat is zo gaaf he. Overigens net zo gaaf als dag 1, 3, 32 101, etc, etc. Sterker zijn dan ik zelf voor mogelijk hield is een megakick.

Er was een tijd dat ik dacht dat dit mij nevernooitniet zou lukken. En soms bedenk ik me hoe kwetsbaar het allemaal is: 1 misstap is voldoende om weer geheel verslingerd te raken, want ik ken mezelf. Eenmaal de drempel over, dan is het einde zoek. En die kronkel van hierboven, dat was echt een bewijs van hoe makkelijk het is om in mijn oude gedrag te vervallen; de denkwijze zit er nog, ergens diep onder het stof, maar toch.. Dus ik roep maar weer eens een welgemeend en trots NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEJ: ik doe het lekker niet, en ik mis er ook niets aan, juist niet, ik win er mee. 

Op naar dag 604; die lijkt me ook een feestje waard:)

Het is vandaag schitterend weer. De tuin heeft een opknapbeurt gehad, en daarmee ik ook. Ik geniet daar zo van: alles wat groeit en bloeit en leeft fascineert mij.  Sterker nog: ik geniet ervan.

Vandaag is het ook heerlijk terrasweer. Van een terrasje geniet je pas echt als je diep kunt inademen en de geuren van de omgeving tot je kunt nemen. En geloof me, camel,of wat voor merk dan ook, is niet de geur van geluk. Ik geniet van de zweem van de suikerzoete geur van de caramel tussne de stroopwafels, van de parfums en after shaves waarmee de mensen om mij heen zich hebben opgedoft, van de geur van versgebakken brood (en dan is de geur van parfum net weer iets vervelend..), van de geur van mijn eerlijk zweer dat ik heb opgedaan terwijl ik in de tuin werkte (hier wel weer parfum gewens;).

Er valt zoveel meer te genieten zonder die peuk.

Maar hoe leg je dat een roker uit? Of iemand die nog middenin het stopproces zit? Vergelijk het met leren voor examens. Het leren vinden de meeste mensen niet zo leuk, maar het gevoel van geslaagd zijn, dat is alles overweldigend gaaf. Zo gaat het ook met stoppen met roken. De weg er naartoe is moelijk, en soms zwaar. Maar het punt van niet roken is o zo geweldig.

Stoppen met roken is het weerstaan van een verslaving. Geestelijk en fysiek. Twee keer strijd voor één overwinnig. Kortom: het is zwaar. Ik weet het.

Misschien lukt het niet de eerste keer. En niet de tweede keer. En misschien mislukt ook de derde stoppoging. Maar bij elke stap die je zet, komt de overwinning dichterbij. Geloof me. Het vergt nogal wat kracht om twee verslavingen in één te weerstaan. Heb je er hulp bij nodig? Neem die hulp! Dat gaat echt niet ten koste van trots. Het sterkt je in je weg. Ik wil je graag helpen.

Kwestie van even berichtje sturen en ik ben er voor je.

De poging alleen al verdient complimenten.

Het volhouden verdient een staande ovatie.

Het zetten van de stap om te willen stoppen, dat is in geen waarde uit te drukken. Dat is iets om jezelf om te prijzen en om jezelf dankbaar voor te zijn. En elke stap richting definitief gestopt is een tienvoud aan extra complimenten waard. En het is te doen.

Liefs,

Cara

Ik kan grootse dingen, heb ik gemerkt. Nee, geen kastelen ontwerpen of bouwen, geen mensen genezen, geen wereldbewegingen in gang zetten. Maar ik kan wel mezelf overwinnen. Stoppen met roken is daar een voorbeeld van. En als beloning geloof ik onvoorwaardelijk in mezelf.

Ik heb het roer omgegooid.

En sinds een paar dagen ook de gehele koers gewijzigd: ik heb huis en haard verplaatst en begin opnieuw. Maar dan ook volledig opnieuw.

Huis en haard zijn veranderd. En ik ben bezig om een stap verder te gaan. En daarvoor moet ik wel in mezelf durven geloven. 

Gister even wind tegen, maar ook daar ben ik dwars doorheen gezeild. Het was prachtig weer, gezellig, borrels gingen rond, sigaretten gingen rond. Maar ik heb de verleiding weerstaan. Even door de zure appel heen gebeten, en daarna kwam de zoete smaak van de overwinning en weer die trots. 

Kwestie van volhouden, en geloven in mijn eigen kracht, in de steun van anderen en in genieten van kleine dingen, 10001 andere dingen dan roken. En op dezelfde manier verwacht ik ook de grotere angsten aan te gaan; het loslaten van zekerheden, om vervolgens het pad naar groter geluk te kunnen nemen.

Allemaal nog erg vaag. Maar door het elke dag maar weer stap voor stap aan te gaan, dit avontuur, zal het straks - net als het stoppen met roken - werkelijkheid zijn!

En daat geloof in stap voor stap grootse dingen bereiken, dat is wel de belangrijkste les die ik tijdens het stoppen met roken kon leren.

En ik ben niet de enige die dit kan!

Bijna 500 dagen rookvrij...

510 dagen gelden zat ik nog bij een rookpolie met twijfels of ik ooit wel zou kunnen stoppen. De wil was er wel, maar niet continu. Ik bedacht me hoe ik 'sochtends eigenlijk geen reden had om het niet te doen, roken. Dat ik eenzaam was. Dat ik vaak rookte om dingen waar ik helemaal geen zin in had te verzachten, uit te stellen, te veraangenamen, wat dan ook. Moest me 'sochtends drieklap in de rondte roken om een beetje de kick te hebben die ik zocht, en zelfs dat was niet echt wat ik wilde. Ik kon de hele dag wel doorroken, en dan bracht het me nog niet wat ik wilde. Maar niet roken.. Dat bleek toch wel zo moelijk.

Tot 500 dagen geleden. Ineens was er de omgeving om niet roker te kunnen zijn. En de ruimte om alleen dingen te doen waar ik zin in had. En toen was stoppen eigenlijk helemaal niet zo moelijk.

Volhouden wel. Dat was wel even lastig. Soms voelde ik me zwak. Had ik zin in de gemakkelijke weg. En op die momenten dacht ik ook aan roken als iets waar ik echt van genoot. Maar dat genieten was al een tijdje geleden. De laatste rookperiode baalde ik van mijn gedrag, smaakte de peuk niet zoals ik hoopte en was geen enkele peuk genoeg. Maar dat vergat ik dus even, zo rond de eerste rookvrije maand. En de derde. En na een half jaar, en na 8 en 9 maande, en na 11 maanden. Maar de gedachte dat ik niet weer van voor af aan wil beginnen, hield me op de been. Eén peuk is geen optie, ik verwacht niet dat ik makkelijk mate kan houden, en ik dacht aan mijn longetjes en bloedvaten, wat voor opdoffer die zouden krijgen.

Het is dat het op deze site staat, en ik een stuk las over dat stoppen met roken makkelijk zou zijn (aldus een leading man van een sigarettenfabrikant, hoe kan het ook anders), dat ik hier weer even ging kijken en ineens zag... dat ik al bijna 500 dagen rookvrij ben.

Ik vertelde vandaag nog dat ik meer dan een jaar gestopt ben. Ik ben gewoon gestopt met tellen toen ik die mijlpaal had behaald. Maar ik zit zelfs al ruim over het jaar. Op de 500 dagen bijna.

En dat niet roken gaat steeds makkelijker, ongemerkter. Zelfs als ik even twijfel over 1 peuk, op het terras, of in een pauze na stressvol werk, wordt het steeds makkelijker om te bedenken: nu al zo lang rookvrij, dat wil ik niet opgeven.

Als ik die teller zie, dan ben ik erg trots op mezelf. Niet alleen op dit goede gedrag, maar ook om hoe ik verder veranderd ben. Het is super om niet te roken!

De beloning is: nu ik mijn gezondheid weer in goede banen heb, en de verslaving het hoofd heb geboden, is de rest van mijn leven van mij!

Bedacht me dat ieder mens een uitlaatklep nodig heeft.

Echt een manier om iets uit je syteem te gooien.

Als je rookt gooi je er meer in dan uit. Ook al dacht ik destijds dat ik er vanalles mee kon verwerken.

Dus roken is geen optie, ook niet op de momenten dat het wat minder gaat.

Alleen die uitlaatklep is een optie. Mijn eigen persoonlijke manier om alle shit lekker los te laten, in plaats van ergernissen in te ademen en diep van binnen vast te houden.

Lucht in mijn ziel, in plaats van een rookgordijn.